Schatjes

“Wil je geen chips boven mijn hoofd eten asjeblieft?”
“Willen jullie doortrekken na het poepen jongens?”
“Wil jij even niet aan het lichtknopje likken?”
“Wil je je schoenen in de gang zetten?”
“Wil je jas dan in elk geval op de gang op de grond gooien, in plaats van midden in de woonkamer?”
“Lik maar niet aan schoenen, daar loop je ook mee op straat”
“Wil je even niet voor mijn voeten lopen?”
“Hup terug je bed in!”
“Ja je mag vast naar beneden, dat hoef je niet te vragen op zaterdagochtend om half 8.”
“Jongens, als het strand zooo groot is, waarom willen jullie dan voetballen op mijn handdoek?”
“Het eten is klaar. Jongens? Het eten is klaar! Het eten is klaaaaar.”
“Horen jullie me niet ofzo?”
“Hee, hier zat ik..!”
“Niet elkaar zó hard slaan!”
“Hee, ik heb al drie keer gezegd we gaan, trek je schoenen aan!”
“Zet je de televisie nu weer even uit?!”
“Wie van jullie heeft dit hier neergelegd?!”
“Ja, je mag iets lekkers”
“Ja liefje. Wat is er?”

Soms kijk ik verbaasd op van wat ik mezelf tegen ze hoor zeggen. Bij peuters verwacht je het nog, maar bij grote kinderen? Is dit echt?

Af en toe lijkt een uitspraak ineens op iets wat mijn vader en moeder vroeger tegen mij zeiden. Ik begreep ze toen niet en vond het stom, maar nu snap ik ze.

Ik hoor mezelf de hele dag door galmen door de kamer, door de gangen, door het huis. Ik lach erom en soms, ok eigenlijk best vaak, kan ik bijna van huilen van geluk als ik mezelf weer iets hoor antwoorden.

“Jaaa, ik hou ook van jou liefje! Heeeel erg veel”
“Ok. Nog 1 kus dan…”
“Welterusten schatjes!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s