Pinda’s

Net toen ik mijn groenten neerlegde bij de kassa van mijn Turkse groentenboer, duwde de man naast mij me zachtjes maar dwingend aan de kant.
Wat beledigd keek ik op, terwijl zijn pinda’s werden afgerekend en mijn groenten bleven liggen.
Daar ontwaarde ik een wat oudere vader van school.
Hij drong eerst voor, daarna keek hij op.
Hij herkende me en schrok.
“Oh…haha” zei hij ongemakkelijk. Hij hield me zijn zakje gesuikerde pinda’s voor alsof het een plan met voorbedachte rade was.
“Proef Proef!” riep hij uit met zijn zware accent, en maakte en weids arm gebaar.
Ik hoefde eigenlijk geen pinda, maar ik nam toch. En ze smaakten heerlijk.
We lachten wat schaapachtig naar elkaar en ik fietste weer naar huis.

Niemand is sindsdien aardiger voor me op het schoolplein dan hij. Hij lacht me altijd enthousiast  toe.
En ik denk dan aan hoe hij voordrong en aan de heerlijke gesuikerde pinda’s.

We zullen elkaar niet snel vergeten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s