Pene

Al enkele weken zwoeg ik nu op de Italiaanse taal.
Deze zomer hebben we een vakantie geboekt in Italië, en ik heb besloten dat ik op zijn minst een broodje wil kunnen bestellen. In het Italiaans.
En een biertje, of een glaasje wijn.

Ik leerde mezelf om tot twintig te tellen en de dagen van de week en ik kende nu zelfs een paar dieren in het Italiaans.

Het meest confronterende van mijn hele actie is hoe de tijd met me mee gereisd is.
Ik herinner me hoe ik vroeger woordjes leerde. Voeten omhoog, radio aan, half uurtje Frans stampen en de volgende dag kende ik vijftig woordjes meer.
Zo had ik het nu ook voor mezelf gepland. Elke dag vijftig woorden leren, en over drie maanden sprak ik dan de taal.
Maar ik kwam er achter dat woordjes niet bleven hangen. Ik heb mijn voeten inmiddels omlaag gedaan, en de muziek uit gezet. Ik stampte wel dagelijks vijftig woordjes, maar herkende ze de volgende dag amper meer en bleef maar dezelfde vijftig woordjes herhalen.

Lunedi! Mercoledi! Na drie weken kende ik toch een stuk of tien Italiaanse woorden.
De leden van mijn gezin keken niet meer op of om als ik weer een Italiaanse zin door de kamer riep.

De taal. Mijn ouderdom. De dagen van de week. Het luisteren van Italiaanse kinderliedjes. Ik had het er maar druk mee.

Gisteravond luisterde ik naar het Italiaanse lied van de verloren liefde.
Mijn man gebaarde druk iets van uit de keuken. Hm? Ik zette mijn koptelefoon af.
“Pene!“ Riep hij blij.
“Pene?” Ik keek hem vragend aan.
“Ja! Het enige woord dat van belang is!” Hij lachte om zijn eigen goeie grap.
Pene? Die kende ik niet.
In Google Translate typte ik het Italiaanse woord in.
‘Penis’. Verscheen er op mijn scherm. Ik keek naar mijn man en zag zijn schouders nog naschokken van het lachen terwijl hij zich weer had omgedraaid.
Ik zuchtte teleurgesteld. Mannen. Ze blijven eeuwig kinderen!

Deze ochtend ben ik echter ook dát woord vergeten.
Met enige tegenzin type ik het woord Penis in op de computer en vertaal het naar het Italiaans.
Ach ja..dat was het. Pene.

Volgend jaar gaan we toch gewoon maar weer naar Frankrijk.
Die taal leerde ik toen ik 16 was en ken ik beter dan ik ooit besefte.
Hoewel…wat is eigenlijk het Franse woord voor…?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s