Coach

Een paar jaar geleden kregen we op het werk een coachingstraject aangeboden. Het aanbod was eenmalig, en eigenlijk ook gewoon verplicht.
Het was goed voor ons om aan jezelf te werken, aldus de baas. Zo konden we nadenken over onszelf en hoe we ons verder konden ontwikkelen. En er kwam een reorganisatie aan natuurlijk, maar dat zei niemand er bij.
Met veel toeters en bellen werden de coaches geïntroduceerd.
Mijn coach deed het werk nog niet zo lang. Maria, zo heette ze, zat steeds te zoeken in haar kaartendoosje, met vragen en wijsheden die ze tegen mij kon zeggen terwijl ik op haar wachtte en uit het raam staarde. Na twee sessies werd me al duidelijk dat Maria mij niet heel veel nieuwe inzichten ging geven. Maar ik bleef mijn best doen.
De derde sessie begon ze over mijn oorbellen en mijn t-shirt. “Die kunnen echt niet meer Sarah! Doe eens iets aan jezelf! Geef jezelf wat meer aandacht!”
Dat ik haar net verteld had dat mijn eenjarige jongste zoon mij toen nog elke nacht urenlang wakker hield, en ik soms niet wist hoe ik de dag überhaupt rechtop door moest komen, bleek bij haar niet binnen te komen. Na drie kwartier de sessie te hebben uitgezeten wilde ik opstaan. “Er is nog iets!” Ze stond op en zwaaide met een kaartje vol wijsheid door de lucht. “Ik voel dat je vader in de ruimte is!” riep ze ineens uit. Mijn vader was niet lang daarvoor overleden. Dat had ik haar ook verteld, of op een formulier ingevuld. Ik wist het niet meer precies.
Geschrokken keek ik om me heen. Eh mijn vader? In deze ruimte? Tussen de grijze muren van deze vergaderzaal?
“Ja, ja ik voel hem en hij wil iets tegen je zeggen!” haar kaartenbakje stootte ze in haar enthousiasme van de tafel. “Oh, hij zegt dat ie van je houdt!” Triomfantelijk keek ze me aan. Mijn vader zei nooit zoiets, hij liet het op andere lieve manieren merken. Als geest een kantoorruimte in vliegen, dat was niet zijn manier. Dat wist ik zeker.
Ik stond op en zwaaide haar lief lachend gedag. Ik liep door naar mijn baas. “Die coach? Daar kan ik niet meer heen, ik vertel later nog wel waarom, want ik moet nu eerst koffie” zei ik tegen hem. Hij keek niet heel verbaasd. Een collega voor me had een uur eerder dezelfde mededeling bij hem gedaan.

En toch denk ik nu aan die sessie, bijna tien jaar later. De oorbellen heb ik weggegooid want die waren inderdaad wel lelijk. Mijn vader is sindsdien ook nooit meer spontaan en onzichtbaar de kamer in komen vliegen…Nee. Inspirerend was Maria niet, en de wijsheden die ze voorlas van haar kaartjes ben ik vergeten. Maar indruk heeft ze in elk geval wel gemaakt.

Advertenties

Een gedachte over “Coach

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s